historiek " 1981 A new team is born"

Twee jonge twintigers en één veertigplusser uit Wuustwezel staken op maandag 19 januari 1981 de koppen bij elkaar om in onze gemeente met een basketbalploeg te starten: Piet Vingerhoets, Wim Buermans en Ron Meeusen. Met zijn drieën hadden ze al enige ervaring opgedaan in de sportieve en organisatorische kant van het basketballeven. Piet (sinds twee jaar gepromoveerd tot ere-lid van de club), Wim en Ron hadden tot dan toe al bij enkele ploegen van de Noorderkempen gespeeld. Half de jaren zeventig speelden deze ‘knapen’ samen bij BBC Westmalle. Zij schrokken er toen al niet voor terug om een bestuursfunctie op te nemen. De Ron uiteraard als secretaris, Wim en Piet als zeer actieve bestuursleden. Uit het stichtingsverslag kunnen we opmaken dat de oprichters van de club hun overgang naar Wuustwezel BBC zelf hebben betaald. Westmalle BBC vroeg toen 15.000 frank transfervergoeding. Wel was BBC Westmalle bereid om 20.000 frank startkapitaal te lenen aan de nieuwe nog op te richten club!!. Op de eerste vergadering werden reeds diverse activiteiten gepland zoals een kaartavond en een bal. Vanalles en nog wat organiseren om geld in het laatje te krijgen, dat was toen al een eigenschap en die is nog altijd aanwezig in de huidige club. Op de stichtingsvergadering moesten we natuurlijk een passende naam kiezen voor deze jonge telg in het basketwereldje. Piet kwam vrij vlug aandraven met de naam “Loebac” dat stond voor Loenhout Basketbalclub. “Zo zal iedereen weten, dat we in Loenhout gestart zijn met den basket”, zei Piet. We konden toen al vermoeden dat vele clubs met deze naam zouden lachen. Het was ook niet zo moeilijk om van de naam "Loebac" tot de naam “Loebas” te komen. Het werd echter LOEBAC. Met zijn drieën gingen we op zoek naar mogelijke kandidaten voor het bestuur. Ongelooflijk maar waar, de volgende vergadering was reeds een “heuse bestuursvergadering” met een aantal echte bestuursleden. We lezen in het tweede verslag (dat nog met een zeer oud typmachine was opgesteld, met enkele bladen carbonpapier ertussen!!) dat naast Piet, Wim en Ron ook de volgende mensen een bestuursfunctie gingen waarnemen: Jos Breugelmans, Wiej Cox, Jan Raats en Jos Elst. Zonder enige ervaring, maar met een enorme dosis enthousiasme begonnen deze mensen mee te werken aan de uitbouw van de piepjong basketbalclub Loebac. Jan Raats slaagde er zelfs in om een eerste sponsor te strikken, van maar liefst 5000 frank.

periode 1984 – 1992

In het eerste deel hebben jullie gelezen dat Loebac als club is gestart op het buitenterrein aan de Brechtsesteenweg te Loenhout. Ook het tweede competitiejaar hadden we onze thuishaven nog te Loenhout, maar de gemeente was inmiddels begonnen met de bouw van de gemeentelijke sporthal te Wuustwezel. Het bestuur vond het voor de verdere uitbouw van de club belangrijk om in de sporthal te kunnen spelen. Er bestond toen immers al het plan om met een degelijke jeugdwerking te starten. Het lag bovendien in onze financiële mogelijkheden om met onze seniors in de sporthal te trainen en te spelen. Het gevolg was dat we half februari 1984 onze intrek namen in de fonkelnieuwe sporthal te Wuustwezel. Zoals elke grote club hadden we een clublokaal nodig. Verhuizen naar Wuustwezel betekende ook dat we een nieuw lokaal moesten zoeken. Na lang beraad kozen we voor café Routier (“bij den Theo”). Na de zware trainingen zakten we telkens af naar den Theo om weer op krachten te komen met enkele pinten en een loempia met warme curry. We verzamelden voor het vertrek van de uitwedstrijden aan het nieuwe lokaal. Na de wedstrijden bleven we letterlijk en figuurlijk nakaarten, vrij lang zelfs, tot de tijd weer eens bijna stilstond. Vanaf het seizoen 1984-1985 werden de seniors sportief begeleid door Hugo Brits. De periode daarvoor had Hugo zijn capaciteiten reeds getoond bij Esbac en enkele Nederlandse ploegen. In zijn kielzog kwamen Jan de Goey (ex-nationale speler) en Joris Deckers onze rangen versterken. De resultaten waren dat seizoen opmerkelijk goed. We werden een goede middenmoter en we zorgden geregeld voor sensatie in onze reeks door leidersploegen een pak voor hun broek te geven. Naast Jan en Joris was ook een goede forward bijgekomen: Jacques De Leeuw. Jacques was vooral gekend voor zijn dodelijk afstandsshot. Pech voor hem dat in die tijd nog geen driepunters konden gescoord worden. De driepunterlijn werd pas enkele seizoenen later ingevoerd. Het motto van onze trainer Hugo was op dat moment: ‘rebounden en vliegen’. Dat wilde zeggen dat we vooral op fast-break moesten spelen: de bal in defence pakken, twee snelle mannen stuiven naar voren, de bal over de verdediging van de tegenstanders en dan … proberen te scoren. Deze spelvisie kreeg het jaar daarop redelijk wat kritiek van enkele spelers. Na een open gesprek met de spelers besloot trainer Hugo om zijn taak als trainer-coach op te geven. Inmiddels had Mon Monstrey onze ploeg versterkt als speler. Hij was evenwel bereid om de sportieve leiding over te nemen. Zo werd snel een oplossing gevonden. Mon gaf keiharde trainingen en bracht onze ploeg heel wat bij op baskettechnisch gebied. Loebac werd meer en meer een gevreesde tegenstrever en het aantal gewonnen wedstrijden ging traag maar zeker de hoogte in. Hoewel onze jeugdwerking op dat moment nog wat stroef verliep, kregen enkele jeugdspelers toch langzaam aan hun kans bij de seniors. Filip Poppelaars en Dave Braspennincx werden zo opgenomen in de kern van de seniors tijdens het seizoen 1986-1987. Het jaar daarop kreeg trainer Mon Monstrey een lucratieve aanbieding van een andere ploeg. Voor het seizoen 1987-1988 moesten we dus weeral op zoek gaan naar een nieuwe trainer. Via via kwamen we uiteindelijk terecht bij Jacques Van Thillo uit Antwerpen. In de basketwereld was Jacques zeker geen onbekende, veeleer het tegengestelde. Meer dan tien jaar speelde Jacques in eerste nationale en was hij een vaste waarde in de Nationale ploeg. Basketkennis en –contacten in overvloed. Hij kreeg van het bestuur de zware taak om de senioren op sportief verder te laten groeien. Of anders gezegd: hij zou ons gaan leren basketten!’. Hij moest ervoor zorgen dat we eens bij de eerste vijf van onze reeks (vierde provinciale) zouden eindigen. In het begin begon Jacques met volle moed aan zijn taak en hij bracht de senioren heel wat bij: snelheid, kracht, techniek en tactiek. Het probleem voor Jacques was dat hij zelf nog actief was als speler bij Conforta. Hij moest bijgevolg geregeld forfait geven voor het coachen. Na twee seizoenen vonden de meeste spelers dat het op die manier niet verder kon. Opnieuw een probleem voor het bestuur, dat tijdens het tussenseizoen weer op zoek kon gaan naar een nieuwe trainer-coach.

1990 - 1992

Dank zij Walter Poppelaars kwamen we terecht bij Patje Mestdagh. Ook een kerel die een lange carrière als speler achter de rug had in eerste nationale, bij Merksem. Bovendien werd de wens om eens kampioen te spelen almaar groter. Daarom trokken we voor het seizoen 1990-1991 twee spelers aan: Swa Suetens (van Pinguins Antwerpen) en Jan Breugelmans (Ekeren). Het eerste jaar was het nog wat zoeken voor Pat en zijn nieuwe ploeg. We behaalden een eervolle derde plaats, maar juist geen promotie. Het seizoen daarna moest het dan gebeuren. 1991-1992: het tienjarige bestaan van de club. Bij het begin van het nieuwe seizoen besloten we om van clublokaal te veranderen. Iedereen was een beetje uitgekeken op onze locatie ‘Routier’. Er was ook niet echt de mogelijkheid om rustig te vergaderen. Na een positief gesprek met Maryse Stroop besloten we onze intrek te nemen in café ‘Sportlokaal’. Daar kunnen we steeds beschikken over een vergaderruimte, er wordt een klassement bijgehouden, enz. Diverse voordelen die de ontwikkeling van de basketsport in Wuustwezel zouden bevorderen. Tegelijk werd de naam van de club aangepast. Wuustwezel was al jaren de standplaats en Loebac BBC werd dan ook omgedoopt tot BBC Wuustwezel. Al deze veranderingen zorgden ervoor dat we met titelambities aan de competitie begonnen. Het zou toch mooi zijn om na tien jaar eindelijk eens een titel in de wacht te slepen. Het werd dat jaar een spannende competitie. BBC Wuustwezel streed de hele competitie mee vooraan de rangschikking. Patje Mestdagh, onze trainer, trok af en toe zijn basketschoenen aan om onze ploeg een extra dimensie te geven. Twee wedstrijden voor het einde van de competitie stond er te Wuustwezel een echte topper geprogrammeerd: Wuustwezel – Capenberg. Beide ploegen stonden aan de leiding. Het was een cruciale wedstrijd. Het bestuur wist bij voorbaat dat er een massa supporters zouden opdagen, dus werd een heuse tribune geïnstalleerd in de sporthal. Tegen 19u30 zat de sporthal afgeladen vol met 300 à 350 toeschouwers. Dit was nog nooit gebeurd in de geschiedenis van onze club en van de sporthal. De wedstrijd was evenwel niet zo schitterend, maar wel ongemeen spannend, tot de laatste seconde. Wuustwezel had vrij veel last van de zenuwen. Na een bloedstollend einde won Wuustwezel uiteindelijk nipt met 58-57. Ontlading en een enorme feestvreugde. En natuurlijk daarna met spelers en supporters tot in de vroege uurtjes feesten. Ook de laatste wedstrijd op Gembas werd succesvol afgesloten zodat onze eerste kampioenstitel binnen was. Na tien jaar zwoegen en zweten slaagden we er eindelijk in om een trapje hoger te gaan spelen. Maar wat gebeurde er met de jeugdwerking? Dank zij een reclamecampagne in de scholen en via ‘De Kijker’ konden we in 1985 starten met onze eerste jeugdploeg. Frank Palinckx en Bart Voeten waren behoorden tot de eerste aangesloten jeugdspelers. De andere spelers van die periode zijn alle lange tijd geleden afgehaakt. Jaar na jaar werd er getimmerd aan de jeugdwerking, maar dat gebeurde met vallen en opstaan. Eind 1987 besloot het bestuur om op zoek te gaan naar een ervaren jeugdcoördinator om de jeugdwerking verder uit te bouwen. Tijdens die zoektocht stootten we begin 1988 op Hugo Deswert. Na enkele gesprekken waren we ervan overtuigd iemand gevonden te hebben die in staat zou zijn om onze jeugdwerking op het juiste spoor te zetten. 13 jaar later, was Hugo nog altijd onze jeugdcoördinator. We mogen dus besluiten dat de keuze in 1988 de juiste was. Hugo Deswert stond bekend als een ambitieus iemand, die zo vlug mogelijk vooruitgang wil maken met de jeugdwerking. Binnen één jaar slaagde hij erin om in alle jeugdreeksen een ploeg te laten starten in competitie. Er werden degelijke jeugdtrainers aangetrokken die jaarlijks een drietal keer bijeenkwamen om de resultaten te evalueren. Hugo zorgde ervoor dat de club consequent een bepaalde sportieve lijn zou gaan volgen bij de jeugdopleiding. Er moest een doorstroming komen vanaf microben tot juniors, met als doel de overstap naar de senioren. Tijdens de pioniersjaren van onze jeugdwerking waren onze ploegen steeds aan de staart van de rangschikking terug te vinden. Gelukkig is dat inmiddels veranderd en dit dank zij de uitbouw van onze jeugdwerking. De resultaten van onze jeugdploegen werden jaar na jaar beter. We verwijzen hiervoor naar de einduitslagen van de voorbije jaren.

Activiteiten!

Op het vlak van de clubactiviteiten hebben we tijdens de jaren 1983-92 ook niet stil gezeten. Niet-sportieve activiteiten waren immers broodnodig voor de club om financieel rond te komen. Sedert de verhuis naar de sporthal in Wuustwezel, had de club immers geen inkomsten meer van den tap in het eigen clublokaal. Je kunt je bijna niet inbeelden wat er tijdens al die jaren werd georganiseerd binnen de club: tombola, teerfeest, kaartavond, bal, restaurantdag, verkoopskraam tijdens braderij of andere dorpsfeesten, vlaaienslag, speculaasverkoop, steunkaartverkoop, basketbalweekend, muziek- en theateroptredens, tappen bij activiteiten van andere verenigingen, quizavond, enz. Zo hadden we half de jaren ‘80 een grote enveloppentombola in ons clublokaal (toen nog café Routier). Boven de toog werden 10.000 enveloppen opgehangen die men kon kopen tegen 10 frank per stuk. Er waren vele prijzen, waaronder diverse eetbonnen (bij den Theo konden we immers van alles eten, van biefstuk friet tot loempia’s en cervala’s) en enkele grote hoofdprijzen. In die periode organiseerden we zoals de meeste verenigingen een aantal kaartavonden, zowel te Wuustwezel, Loenhout als Gooreind. De kaartavonden hadden een wisselend succes en na enkele jaren zijn we ermee moeten stoppen omdat de opbrengst te beperkt was. Tijdens de eerste vier jaar hield de club in het voorjaar een ‘teerfeest’. We hadden toen niet zo veel leden, maar diegenen die deze avonden hebben meegemaakt zullen er met veel plezier aan terugdenken. Vooral de muzikale omlijsting door ‘Sjarel van de Gele’ was uniek en werd te zeerste gesmaakt. Tot in de vroege uurtjes werd er gegeten, gedronken, gedanst en gelachen. Na tien jaar werking konden we gerust zeggen dat we al vele waters hadden doorzwommen en dat de club was uitgegroeid tot een degelijk werkend geheel. Op bestuurlijk vlak waren er ook enkele verschuivingen gebeurd. Onze eerste voorzitter Piet Vingerhoets had na twee jaar zijn functie over gegeven aan Jan Raats. Jan heeft gedurende vijf jaar deze functie met brio volbracht. Daarna werd de fakkel overgenomen door Wim Buermans (1988 tot 1990) In 1990 nam Jan Hens de voorzittersfunctie over. Buiten een hoofdbestuur zijn we in 1990 ook gestart met een jeugdbestuur. Tijdens de eerste jaren werkte dit bestuur onafhankelijk van het hoofdbestuur, met een eigen financieel beheer. Voor grote activiteiten werd er wel samengewerkt. Je ziet dat er heel wat gebeurd is tijdens de eerste tien jaren van ons bestaan. Uiteraard waren en nog vele faits-divers, maar als we hierover gaan uitweiden zijn we nog lang niet toe aan het einde van dit verhaal.

Sportief overzicht 1993 – 2001

De vorige delen hebben jullie gelezen dat de eerste ploeg na tien jaar zwoegen een eerste titel behaalde. De club moest ervoor zorgen dat het verblijf in derde provinciale geen eenjaarsfeit zou worden. Daarom werd voor het seizoen 1992 – 1993 versterking aangetrokken met de persoon van René Stevens. Voor basketfanaten was René een bekende. Jarenlang speelde hij in eerste nationale en hij was vele malen geselecteerd voor de nationale ploeg. René heeft zelfs een jaartje in Israel gespeeld. Natuurlijk werd René ingezet als guard of spelverdeler. Ondanks de versterking was de start in derde provinciale ronduit slecht. Vijf nederlagen op rij zorgde ervoor dat het vertrouwen helemaal zoek was. Tijdens de maand november zag Pat Mestdagh het niet meer zitten en nam ontslag. Hij werd in allerijl vervangen door Bob de Beuckelaer. In het begin bleef het nog aanmodderen. Na de heenronde stonden we op de laatste plaats met slechts drie overwinningen. Daarna kwam er beterschap. Dank zij een geweldige terugronde konden we ons dat jaar handhaven in derde. Zonder extra versterking begonnen we aan het seizoen 1994-1995. De intentie was iets beter te doen dan het vorige seizoen. Koen Desmet debuteerde op zijn zestiende in de eerste ploeg. Na enkele aanpassingswedstrijden wierp hij zich vlug op als één van de sterke spelers van Wuustwezel BBC. Bij het begin van het seizoen 1996-1997 nam Bart Dilissen het heft in handen als trainer. Bart had enkele jaren meegedraaid bij de seniors, maar door hardnekkige kwetsuren leek hij verloren voor het basket. Het bestuur heeft Bart de kans gegeven om zijn debuut te maken als trainer-coach. Daarnaast konden we Roel Wens eindelijk overhalen naar Wuustwezel te komen. Roel had zijn sporen verdiend bij Westmalle, Okido Arendonk en Bot Schilde. Het werd een geslaagd seizoen met de derde plaats als eindresultaat. Twee wedstrijden voor het einde van de competitie speelden we thuis tegen Esbac Essen, op dat moment autoritair leider in onze reeks. De wedstrijd kende een turbulent einde. Esbac won met het kleinste verschil, maar de aantekenaar was vergeten een gelukte vrijworp van onze ploeg te noteren. Na lang palaveren beslisten de scheidsrechters dat Esbac gewonnen had. Wuustwezel tekende evenwel beroep aan. Dat werd in eerste instantie verworpen door het PC van Antwerpen. Tegen deze uitspraak tekende we opnieuw protest aan. Op 30 april 1997 werd de zaak in Hoger Beroep beslecht, … in het voordeel van Wuustwezel BBC. De wedstrijd tegen Esbac werd opnieuw gespeeld … en het werd een gemakkelijke overwinning voor Wuustwezel. Resultaat van de story: Wuustwezel promoveerde een beetje onverwacht naar tweede provinciale. Met dezelfde kern van spelers werden we tijdens het seizoen 1997-1998 een goede middenmoter in tweede provinciale. Voor het tweede jaar in tweede (seizoen 1998-1999) waren de verwachtingen wel iets hoger. Vooreerst nam Mon Monstrey het roer over van Bart Dilissen. Bovendien debuteerde Jef Vander Jonckheyd op zijn zestiende bij de eerste ploeg. Iedereen kende inmiddels Jefke als een groot baskettalent. Na enkele wedstrijden was hij helemaal ingeburgerd. Gemakkelijk scorend, stevig verdedigend. Eindelijk hadden we de verhoopte bordenveger binnen de ploeg. Maar mooie liedjes duren niet lang, want op het einde van het seizoen kwam Telindus Antwerpen ons supertalent weghalen. Ondertussen maakte Kef carriere in de Belgische Nationale competitie. Maar terug naar Wuustwezel BBC. Jef weg en na vruchteloos zoeken geen grote boys gevonden om de ploeg te versterken. Wel keerde Bart Voeten terug na een jarenlang verblijf bij Ontwikkeling. Niet de lange speler die we zochten, maar wel een speler met een dodelijk shot. Het werd een vrij ‘rustig’ jaar en zonder problemen konden we ons handhaven in tweede provinciale. Wel was het tussenseizoen was een beetje chaotisch. In allerijl hebben we afscheid moeten nemen van Mon Monstrey. Hij werd vervangen door Guy De Ridder uit Hoevenen. De adelbrieven van Guy liegen er niet om: jarenlang trainer bij Olsea en Gembas. Afscheid van “the godfather” van Wuustwezel BBC In deze reeks willlen we ook nog één persoon vernoemen: Piet Vingerhoets, "the godfather" van Wuustwezel BBC. Piet droomde in de jaren zeventig al lang om een basketclubje te starten in Wuustwezel. Dank zij de steun van zijn twee Westmalse kompanen, Ron Meeusen en Wim Buerman, kwam in 1981 zijn droom uit. Tot het seizoen 1998-1999 heeft Piet zich ten volle ingezet voor de club. Als speler, trainer, voorzitter, bestuurslid en medewerker werd hij zeer gewaardeerd. Na een 40-jarige basketcarriére nam hij in 1998 het moeilijke besluit om er mee te kappen. In 1998 werd hij door het gemeentebestuur uitgeroepen tot sportfiguur van de gemeente Wuustwezel, een erkenning voor zijn inzet voor de basketsport in het algemeen. Tijdens het voorjaar van 1999 werd Piet door de club in de bloempjes gezet. Een uitgebreid verslag hiervan is verschenen in het tweede nummer van het clubblad in het jaar 1998-1999. Piet is op dit ogenblik ere-lid van de club. Maar gelukkig verschijnt Piet nog geregeld op de activiteiten van de club, want alles achter zich laten, kan hij uiteraard niet. Bestuurlijke perikelen: oprichting van vzw Wuustwezel BBC Voor deze periode moeten we zeker de bestuurlijke perikelen vermelden. Velen denken dat gedurende 20 jaar alles van een leien dakje liep bij Wuustwezel BBC. Niets is minder waar. Niet voor niets hebben we al diverse voorzitters versleten. De grootste bestuurlijke verandering is er in 1996 gekomen. In dat jaar is onze club officieel een VZW geworden. Deze geboorte heeft meer dan twee jaar geduurd, na raadpleging van enkele advocaten, na vele vergaderingen en met de nodige hoofdpijn bij een aantal bestuursleden. Uiteindelijk hebben toch de stap gezet tot de oprichting van een VZW. Wal van Dongen heeft enorm veel uren gestoken in de reorganisatie van de club. Diverse bestuursorganen werden in het leven geroepen. Het centrale orgaan is nu de bestuursraad, terwijl de sportraad het sportieve beleid voorbereidt en uitvoert. Het vroegere jeugdbestuur werd opgenomen in de nieuwe raden en heeft zo een veel grotere inspraak in het geheel. De heren en dames AVVV sloten zich eveneens aan bij de nieuwe VZW. Alle ploegen zijn zo maximaal vertegenwoordigd in de bestuursraad en de sportraad. Wal van Dongen is sinds 1999 voorzitter en waakt als een goede herder over de kudde. De nieuwe structuur heeft ervoor gezorgd dat het bestuur van de club veel doelmatiger en doorzichtiger is geworden. We hopen dat iedereen in de toekomst met vernieuwde motivatie en inzet aan de verdere uitbouw van de club wil meewerken. Jeugdwerking 1993-2001 In 1992 werd een afzonderlijk jeugdbestuur opgericht, dat vrij onafhankelijk werkte van de bestuursraad. Gerda van Opdorp was onze eerste voorzitter. In de mate van het mogelijke werden alle zaken in verband met de jeugdwerking uitgepraat in dit bestuur. De resultaten van onze jeugdploegen waren meer dan behoorlijk. De eerste seizoenen kon men de jeugdploegen van Wuustwezel steeds terug vinden in de onderste regionen van het klassement. Door de degelijke begeleiding kwam daar met de jaren veel verbetering in.

het seizoen 1995-1996

hadden we bijna een eerste titel binnen in één van de jeugdreeksen. Onze benjamins eindigden toen op een tweede plaats na het ongenaakbare Battel (Mechelen). Hugo Deswert bleef hameren op discipline en zorgde ervoor dat de ‘fundamentals’ degelijk werden aangeleerd. Dit resulteerde in een eerste titel voor de miniemen van Wuustwezel BBC. Deze lichting bestond toen uit Bert Desmet, Daniel Friezen, Stig Janssen, Hans Mertens, Hans Stuyck, Roel Paepen, Yannick Saey, Jef Van der Jonckheyd en Tim De Ravet. Als een pletwals zijn ze toen door de competitie geraasd met een gemiddelde van 126 punten en slecht 34 tegenpunten per wedstrijd. Deze ploeg werd door de gemeente uitgeroepen tot sportploeg van het jaar 1996. Onze andere jeugdploegen presteerden ook zeer sterk. Uiteraard moesten we dit niveau blijven behouden. Tot aan dit seizoen is er geen jeugdtitel meer bijgekomen, maar we eindigden met bijna alle jeugdploegen bij de eerste vijf. Als alles een beetje meevalt kunnen we dit seizoen twee jeugdtitels binnenhalen met de miniemen en de pupillen. De uitbouw van een degelijke dameswerking jeugd is spijtig genoeg nog niet gelukt. Vorig seizoen dachten we dat we de goede weg waren ingeslagen. We hadden met kadetten en juniors meisjes ingeschreven voor de competitie aangezien er voldoende speelsters waren voor de grote vakantie. Spijtig genoeg kwamen er in september bijna geen jonge dames opdagen voor de trainingen. Zeker en vast een van de grootste ontgoochelingen van de jeugdwerking. Maar we geven de moed niet op. Voor het volgende seizoen ondernemen we een nieuwe poging om het meisjesbasket van de grond te krijgen te Wuustwezel. In 1996 kreeg Hugo Deswert van de gemeente de titel van ‘sportverdienste’ voor zijn inzet voor de jeugdwerking van Wuustwezel. Een prachtige bekroning voor zijn inzet voor de club. Het jeugdbestuur heeft steeds getracht om onze talenten te laten doorstromen naar de eerste ploeg. Als je de huidige seniorsploeg bekijkt is het verheugend vast te stellen dat het merendeel van de spelers uit onze eigen jeugdopleiding komt. Hugo Deswert heeft er ook voor gezorgd dat we trainers hebben uit eigen rangen. Zij zijn het reseltaat van de opleiding ‘assistent –coach’. Vanaf veertien jaar krijgen spelers die interesse hebben, de kans om de basis te leren van het trainersschap. Hugo begeleidt deze jongeren en laat ze geregeld een training geven en een wedstrijd coachen. Na een opleiding van ongeveer twee jaar en na een positief oordeel van Hugo krijgen deze jongeren de kans om een ploeg te trainen en te coachen. Zo zijn onder meer Wouter Deschepper en Ronald Veraart dank zij de inspanningen van Hugo uitgegroeid zijn tot volwaardige trainer-coach. Deel 4: speciale anekdotes In de eerste drie delen van de geschiedenis van de club hebben we getracht om een overzicht te geven van het reilen en zeilen van de club van 1981 tot 2001. Hoewel er meestal gesport en gewerkt werd zijn er natuurlijk talloze leuke en soms minder leuke zaken gebeurt. Hoewel we natuurlijk honderden faits-divers zullen vergeten, gaan we toch een poging doen om de meest markante anekdotes op een rijtje te zetten. Veel van deze anekdotes spelen zich af tijdens de beginjaren van de club. De blunders van de laatste vijf jaren zijn reeds uitvoerig vermeld in de clubbladen. Vooraleer het toenmalige Loebac zijn eerste wedstrijd thuis speelde, hadden de noeste pioniers ervoor gezorgd dat we een barak op de kop konden tikken voor een spotprijsje. Deze barak zou dan ingericht worden als een echte kantine. Eind augustus 1981 werden de ‘leden’ aangeschreven om de barak op te stellen. Buiten alle verwachtingen kregen we die dag de hulp van onze vrienden uit Westmalle, Jean Severeyns en Roel Wens. Ze dachten dat ze de stoere knapen moesten uithangen. Als ware bodybuilders gingen ze eens aan de Wezelaars tonen hoe een zijstuk van de kantine moet worden rechtgezet. Tot ieders verwondering lukte dit ook nog, maar na enkele seconden lag het gevaarte weer op de grond. Gelukkig geen ongevallen en de stoere boys van Wuustwezel hebben er dan maar voor gezorgd dat de kantine op een deftige wijze werd opgebouwd. Zoals je in de geschiedenis van de club hebt kunnen lezen, was het plaatsen van onze kantine één van de eerste grote realisaties van de club. Spijtig genoeg hebben we meermaals bezoek gehad van inbrekers. Wat ze kwamen zoeken is nog steeds een raadsel, maar leuk was het in ieder geval niet. De thuiswedstrijden werden de eerste jaren op het buitenterrein te Loenhout gespeeld. Er werd door de knutselaars van de club een afdakje gemaakt zodat bij regenachtig weer de tafelmensen toch droog zouden zitten. Het zeil van het afdakje heeft wel twee wedstrijden stand gehouden, daarna hadden de muizen enorme gaatjes in het zeil geknaagd, zodat de Loebacers naar een nieuwe oplossing van regenbescherming moesten zoeken. Om geld in te zamelen werd er tijdens elke thuiswedstrijd een tombola gehouden met “mooie prijzen”. Enkele flessen wijn waren steeds de hoofdprijs. Minder leuke prijzen werden, zeker door de leden van Loebac, teruggeschonken voor de volgende tombola. De meest originele prijs was een “schitterende oranje asbak” op een bolle voet. Meer dan een seizoen is deze asbak als prijs meegegaan. Op het einde zat hij al vol sigarettenpeuken. Tot ieders verbazing heeft er toch een gelukkige winnaar dit prachtstuk mee naar huis genomen. Voor de refs waren de eerste jaren op het buitenterrein te Loenhout ook onvergetelijke tijden. Zo kregen we ooit een arbiter op bezoek die na de wedstrijd mee genoot van de voortreffelijke sfeer van onze kantine. Na enkele uren tooghangen vond hij het toch tijd om naar huis te rijden. Enkele minuten later stond hij evenwel terug in de kantine, want zijn auto wilde niet starten. Behulpzaam als wij waren, gingen we een handje toesteken. We hebben de ref met zijn auto tot buiten Loenhout geduwd, maar starten lukte niet. Eén van de nog frisse Loebacers nam toen plaats achter het stuur en stelde vast dat hij het contact niet had opstaan. Even de contactsleutel omdraaien en het autootje was onmiddellijk bereid om te vertrekken. Of hij hij veilig en wel is thuisgeraakt, hebben we nooit geweten. Joske Breugelmans was één van onze eerste bestuursleden begin jaren tachtig. Toen waren we al op zoek naar sponsors. Jos kreeg de opdracht om het adres van alle zelfstandigen op te zoeken, zodat die een brief konden krijgen i.v.m. een mogelijke sponsoring voor de club. Jos heeft toen niet minder dan 800 adressen van zelfstandigen op enveloppen geschreven. De verwachtingen waren hooggespannen. En ja zeker, de campagne bracht iets op: welgeteld één sponsor. Alle begin is moeilijk en de volhouder wint, zo bewijst dit clubblad. De meest geslaagde actie van de clubgeschiedenis was de aardbeiverkoop op het rockfestival van Werchter, in 1988 of zoiets. Wal van Dongen (huidig voorzitter) en Jan Raats (toenmalig voorzitter) hadden dit prachtig idee tot in de puntjes uitgewerkt en alles geregeld met een plaatselijke cafébaas, de Willy. Enkele dagen voor het festival sloeg het weer evenwel helemaal om. De zomerse temperaturen moesten plaats maken voor nog geen 15 graden. Toch trokken de moedige mannen naar Werchter met de camionet van Joos de melkboer, met een voorraad van 500 kg aardbeien, met koelbakken, 1000 aluminiumbakjes, liters slagroom enz. Maar het weer bleef rotslecht: regen, regen en nog eens regen. Het resultaat staat nog altijd geboekt als een van de markantste feiten van onze club. We hebben toen juist geteld 1 kg aardbeien verkocht en dan nog wel aan enkele mensen van Wuustwezel. Gelukkig konden we de “rest” van de aardbeien voor een schappelijke prijs verkopen aan een groothandelaar, zodat het verlies beperkt bleef. Veel werk hebben we er wel mee gehad. Dat we in de beginjaren het niet al te professioneel oppakten als spelers heeft coach Hugo Brits uit Essen aan den lijve moeten ondervinden. Zo moesten we ooit een wedstrijd spelen op het Zuid in Antwerpen (sportcentrum Ieper). De meeste spelers hadden echter een zware nacht achter de rug. Voor de aanvang van de wedstrijd hadden de meeste spelers al onder de douche gestaan, kwestie van zich even op te frissen. Het spelniveau was evenwel niet om naar huis te schrijven. De reserveploeg ging toen rusten met 36–2 als score (Jacques Bosmans was topscorer bij Loebac). Onze coach “den Brits” dacht echt dat we met zijn voeten aan het spelen waren. Helaas was dat niet zo. Soms konden wedstrijden wel eens lang uitlopen. Op een winterse zondagmorgen moesten we helemaal naar Terhagen (bij Willebroek) gaan spelen. Tijdens de wedstrijd van de seniors begon het te sneeuwen. Eén van de spelers stelde toen voor om pas naar Wuustwezel terug te rijden nadat het gestopt zou zijn met sneeuwen. Een mooi voorstel, waar niemand problemen mee had. Uiteindelijk werd het 20u vooraleer we konden vertrekken. Na vele litertjes gerstenat en een levensgevaarlijke terugtocht kwamen we rond 21u30 in Gooreind aan. De elektriciteit was overal uitgevallen door de overvloedige sneeuwval, maar bij Mai Cox zagen we de kaarsjes branden. Daar hebben we dan bij candle-light gekaart, tot een kot in de nacht . De week nadien hebben in enkele Wuustwezelse huiskringen enorme donderwolken gehangen. Zoals al vermeld waren de wedstrijden op zondagmorgen niet ideaal voor onze ploeg. Er ging altijd wel iets mis. Zo stond op een winterse morgen in het begin van de jaren tachtig ‘den Dimme’ in zijn onderbroek op het plein van Lyrabis. Zelf had hij dat helemaal niet in de gaten (hoe zou dat komen, denkt ge?). Gelukkig hebben zijn medemaats hem kunnen overtuigen om toch nog een sportbroekje aan te trekken. Op het buitenterrein te Loenhout zijn er ook enkele tornooien voor seniors en dames georganiseerd tijdens de beginjaren. Zo was er eens een damesploeg uit Nederland op bezoek. Als opwarming dronken deze ladies een jenevertje. Nooit gezien op onze Belgische velden. Damescoach Piet vond dit een geweldig idee en zorgde ervoor dat de fles voor het wedstrijdeinde leeg was. Meer dan 15 jaar al organiseren we begin november onze Italiaanse restaurantdag. Ooit hadden we het idee om onze spaghetti klaar te maken met ‘paardegehakt’. Op zaterdag werden steeds de basissauzen gemaakt. Tot ieders verbazing rook het op zondag morgen vrij verdacht in de keuken van de St-Godelievezaal. Toen we de sauzen nakeken waren die zwaar aan het gisten. De stank en het geblubber waren niet te verdragen en we hebben de hele rimram dan maar wijselijk weggesmeten en zijn we veilig gehakt gaan kopen bij beenhouwerij Billet. Dankzij zij de enorme inzet van de medewerkers hebben onze klanten nog kunnen genieten van een heerlijke spaghetti. Onze jongeren hebben er altijd van gedroomd om te kunnen dunken. Voor de training laten ze de baskettorens zakken, zodat ze als volleerde NBA spelers kunnen dunken. Dat dit tot ongelukken kan leiden, zal niemand verwonderen. Leo Raats, die lang geleden bij de kadetten speelde, bleef bij zo’n dunkdemonstratie met zijn tanden in het netje hangen. Met als gevolg dat de vier voorste tanden waren uitgerukt. Een bloedige en pijnlijke ervaring voor Leo. De sporthal heeft jaren een betonnen vloer gehad. Het intern reglement werd door de zaalwachters strikt toegepast. Eén van de eerste zaalwachters was den Danny van Loenhout. Tijdens een thuiswedstrijd kregen we een ref van Amerikaanse origine op bezoek. Deze scheidsrechter droeg sportschoenen met zwarte zolen. Dit was volgens het intern reglement verboden. De reservewedstrijd was al enkele minuten bezig toen de zaalwachter in de gaten had dat deze ref geen reglementaire sportschoenen droeg. Zoals elke bewuste ambtenaar stapte hij het veld op en verwijderde de ref van het veld. Ondanks een discussie over de kwaliteit van de ‘Official American basketshoes’ heeft deze ref geen gelijk gekregen en moest hij de wedstrijdleiding aan zijn collega overlaten. Het betalen van lidgelden zorgde enkele jaren geleden nog voor de nodige problemen. De competitie van de seniors was reeds ver gevorderd en meer dan de helft van de seniors moesten hun lidgeld nog storten op de rekening van de club. Het bestuur vond dat dit niet meer kon en besloot via een brief te melden dat ze hun lidgeld moesten betalen voor die bepaalde wedstrijd, anders zouden ze worden geschorst. De bestuursleden zouden, indien nodig, zelf de wedstrijden gaan spelen. Onze toenmalige schatbewaarder, Jef Vandenbergh, stond op een zaterdag met zijn kassa de spelers op te wachten. Na nogal wat vijven en zessen hebben alle seniors die zaterdag uiteindelijk hun lidgeld betaald. Diep in hun binnenste waren de bestuursleden opgelucht dat het zo is afgelopen.


Sponsors

pix pix pix pix

Contact

Ik wil graag kennis maken met de club of ik heb nog enkele vragen. Bel of mail naar ons secretariaat :
Bart Van Hal          
Vanhal-bart@hotmail.be

Verslagen , foto's of info voor onze website :
Denis Bastiaenssen 03 669 88 21
Webmaster@bbc-wuustwezel.be

Sponsors

pix